Zadomowienie

Andrzej Szmilichowski ma wielki szacunek dla Dalajlamy i wierzy, że Bóg w końcu sobie z nami poradzi. Lubi morze, jabłka, starzenie się, subtelnych ludzi, dobre dowcipy, czerń, biel, patrzeć na młodych jak rozmawaiją, i siebie.
Tomik wierszy to poetyckie zapisy stanu świata, skupienie szkiców, okruchów, czasem bardzo interesujących i głębokich wglądów, by przywołać słowa autora: pereł nanizanych na jasną nić. Wywołuje nastrój sprowadzany przez ciepłe Słońce odbite od białego frontu Świątyni. Ta bardzo specyficzna gęstość wysyconego nim powietrza. To sposób wypowiedzi poetyckiej wyważony, czasem matowy, niby-beznamiętny, dla zwielokrotnienia potencjału przeżyć. Przewiercający sztychem zrozumienia na podobieństwo haiku - ton.